In de loop der eeuwen is onze kijk op de ideale zithouding flink veranderd. Neem de negentiende eeuw: destijds dacht men totaal anders over ‘de zit’ dan nu. Tijdens een sprong leunden ruiters bijvoorbeeld ver naar achteren. De gedachte was dat de achterbenen van het paard sterker zijn en het gewicht zo beter konden dragen. Tot de Italiaanse ritmeester Federico Caprilli de verlichte zit introduceerde—een revolutionaire verandering die de hele paardensport op zijn kop zette.
Herkenbare commando’s?
“Hakken naar beneden, tenen naar binnen, borst vooruit!”
Komen deze aanwijzingen je bekend voor van je vroegere instructeur?
“Handen stil, kijk waar je naartoe gaat!”
Voor de meesten van ons zijn dit soort kreten zeer herkenbaar.
“O ja, en houd je knieën strak tegen het zadel!”
Sommigen moesten vroeger zelfs met een briefje tussen hun knie en het zadel rijden; viel het papiertje eruit, dan deed je het fout. Ik ben er in elk geval mee opgegroeid.
De omslag: Loslaten in plaats van vasthouden
Inmiddels weten we beter: door vast te houden aan een starre, ‘stille’ zit, belemmer je het paard enorm in zijn beweging. Maar hoe moet het dan wel? Het valt immers niet mee om stil te zitten op een bewegend dier van 600 kilo!
Wat nou als we die regels van vroeger eens helemaal omdraaien?
Tenen: Mogen naar buiten wijzen, precies in de natuurlijke lijn van je knie.
Hakken: Laten we ontspannen hangen, zonder ze krampachtig naar beneden te drukken.
Knieën: Houd ze vrij en ontspannen; zet jezelf niet klem tegen het zadel.
Beweging: Zit vooral niet stil, maar beweeg vloeiend mee met je paard.
Centered Riding
Wanneer je leert rijden vanuit je botten en gewrichten in plaats van puur vanuit spierkracht, gebeurt er iets magisch: je paard gaat veel vrijer bewegen. Deze filosofie vormt de basis van Centered Riding. Het draait om balans, lichaamsbewustzijn en harmonie.
Benieuwd hoe dit voelt? Zoek eens een Centered Riding-instructeur bij jou in de buurt en ervaar het zelf. Je paard zal je dankbaar zijn!
0 reacties