Verlatingsangst bij paarden
Vandaag was ik bij een prachtige lieve vosmerrie. Ze heeft last van verlatingsangst: als haar vriendje op buitenrit gaat, breekt ze de boel af. Eigenlijk begint dat al zodra hij de paddock verlaat.
Het fascinerende aan deze merrie is dat ze ontzettend onzeker is, maar dat uit in ‘groot’ gedrag. Denk aan onvoorspelbaar wegspringen en zich zo sterk maken dat ze amper te houden is. Door dit gedrag zijn er weinig mensen die haar echt mogen. En dat is zo onterecht! Deze merrie verdient juist respect, want ze is ontzettend wijs. Wij hebben als mens de taak om net iets wijzer te zijn, want zij moet zich immers staande houden in onze mensenwereld. Of ze zo sterk is dat ze hoog in rang zou staan in een wilde kudde? Dat denk ik niet. Ze is onzeker en bij verdachte situaties duwt ze haar vriendje naar voren, zodat hij eerst moet gaan kijken.
Bij een paard zoals zij begin ik met simpel kennismaken: samen lopen, halt houden, een stapje achteruit en — het allerbelangrijkste — echt contact maken. Ik wil de wereld om haar heen kaderen, zodat het overzichtelijk voor haar wordt en ze zich weer veilig voelt. Dat contact is er gelukkig snel, want zo slim is ze wel.
En zo verloopt de training uiteindelijk ook. Al snel heeft ze door wat de bedoeling is. Ze krijgt er zelfs meer lol in dan haar vriendje, die het op een gegeven moment wel beu is om steeds een stukje weg te lopen en weer terug te komen. Hilarisch om te zien dat dit werkelijk bij élke verlatingsangsttraining gebeurt!
We zijn in deze eerste sessie al zo ver gekomen dat haar vriendje de paddock uit kon lopen en een paar meter afstand kon nemen. Voor een eerste training is dat echt een gigantische stap. Maar dat komt omdat het een wijze merrie is ;)!
0 reacties