Het is dinsdagavond en Rachel heeft les op Blossom. Het is altijd even afwachten hoe Blossom gemutst is maar onder het zadel is ze altijd braaf. Dit is niet altijd het geval geweest. Ze is hier een paar jaar geleden intern gekomen omdat ze moeilijk te rijden was. Ze steigerde, staakte en bokte. Ze heeft zich zelfs een keer achterover laten vallen met ruiter. Eenmaal hier in training bleek ze heel veel moeite te hebben met haar balans. Een ruiter dragen was hogere wiskunde voor haar! Toen ze eenmaal door had hoe ze haar balans kon houden heeft ze nooit meer een stap verkeerd gezet.
Blossom is goed voorwaarts en Rachel stoeit wat met de nieuwe oefeningen. Ze zijn beide toe aan wat moeilijkere oefeningen. Blossom maakt zoals gewoonlijk van haar hart geen moordkuil. Ze kreunt en stampt met haar achterbeen als Rachel een verkeerde hulp geeft. Maar ook als ze het moeilijk vindt. Verrast en trots loopt Blossom met een vallende hals maar ook een dragend achterbeen. Tot ze het weer kwijt is. Rachel zet de oefening weer in en ik zie in mijn ooghoek dat de ruiter met pony die ook in de bak aan het rijden was, de rijbaan gaat verlaten. En daar kan Blossom niet tegen. In kort overleg met Rachel besluiten we te blijven rondstappen terwijl ik meeloop. Blossom hangt erg aan mij dus wellicht ben ik, al is het een karige, een vervanging.
Het valt ons reuze mee hoe Blossom zich herpakt! De moeilijke oefeningen laten we even voor wat het is maar Rachel kan rustig verder rijden. Blossom blijft wel wat remmend, schud met haar hoofd en stampt meer met haar achterbeen. Dit verergert na vijf minuten en op het moment dat de pony al een kwartier geleden de bak verlaten heeft is ze eigenlijk niet meer rijbaar. Eerst zijn we bezig met ‘gewoon’ doorrijden. Ik zie wel dat ze zich strak houd en Rachel krijgt haar niet in de verticale balans. Dit doet Rachel anders feilloos. Ik besluit aan de hand mee te lopen terwijl Rachel in het zadel zit. Ik voel hoe hard Blossom terug vecht. Ik voel mij wat zeikerig maar ik vraag toch of Rachel af wilt stappen. Ik ga aan de hand werken met Blossom, zonder ruiter. Eenmaal in de verticale balans ontspant ze en loopt ze niet zo gehaast. Haar ogen kijken rustig, haar lijf wordt zacht en ze laat haar hals vallen. Hierna is Rachel weer opgestegen en heb ik hetzelfde gedaan. Rachel is dit inmiddels gewend dus ik hoef haar weinig uitleg te geven. Blossom blijft rustig en ontspannen lopen. Hier hebben we mee afgesloten.
Wat is er nu gebeurd? Blossom heeft wat verlatingsangst als er een paard de bak verlaat. Ze krijgt hier spanning door. Dat kon ze nog best verwerken zolang in meeliep en daarna in het midden stond. Echter, de spanning in haar lijf laat haar in haar oude scheve houding vervallen. Deze disbalans bezorgt haar veel stress en ze krijgt nog meer disbalans. De stress van een kwartier nadat de pony de rijbaan had verlaten was niet daarom maar door de disbalans in haar lijf die het een kwartier geleden veroorzaakte.
0 reacties