Mijn telefoon maakt een geluid. Ik krijg een app binnen van Danique. We zijn een paar maanden bezig met haar paard te rehabiliteren. Romy, zoals haar merrie heet, explodeert soms onder het zadel. Romy was altijd wel sensibel maar na een paar jaar begon ze enorm heftig te reageren uit het niets. Danique viel een aantal keer van Romy af en verwondde zich flink. Danique heeft meerdere ruiters laten komen maar zelfs de meest ervaren en onverschrokken ruiter haakte af. Romy had zich met deze ruiter achterover laten vallen. Ten einde raad is Romy op de wei gezet en een jaar later belde Danique mij op. Toen ik het verhaal hoorde gingen bij mij gelijk belletjes rinkelen. Of het paard heeft pijn of extreme disbalans. Een holistisch arts had het paard helemaal doorgemeten en kwam tot de conclusie dat het geen pijn was. In een kliniek volgde nog een extra check. Tegen mijn gevoel in volgde ik de gestelde diagnose. Het paard heeft een flink trauma met rijden maar heeft geen pijn.
Het vertrouwen winnen van Romy blijk verassend makkelijk. Ze werkt braaf mee en we boeken grote vooruitgang. Zowel Danique als Romy krijgen vertrouwen in zichzelf en in elkaar. Alle tijd en geduld zijn de sleutelwoorden in deze. Romy bepaalt het tempo. Dit geeft zoveel vertrouwen aan een paard want meestal hebben ze tegenovergestelde ervaringen. Daarom heb ik ook de eenjarige opleiding paardentaal vertaald onder het zadel opgezet. Ik hoop dat meer mensen op deze manier paarden gaan helpen die niet makkelijk zijn onder het zadel. Hoe beter je luistert hoe meer het paard je verteld.
Romy draaft voor het eerst een stukje, ontspannen en met een vallende hals. Danique straalt van geluk. Door het winterweer kunnen we een tijdje niet meer trainen. Maar het resultaat geeft goede hoop!
Vijf weken later pakken we Romy weer op. Danique gaat eerst te hangen en ik zie dat Romy zich weer spant. Toch lukt het Danique om rustig te gaan zitten en rond te stappen. Maar de spanning zet ineens door en Romy vlucht al steigerend en bokkend weg. Danique is gelukkig jong en handig genoeg om er op tijd af te springen. Dit klopt niet. Dit lijkt echt op pijn. Een teleurstellende training blijft uiteraard in mijn hoofd hangen. Ik heb gezegd tegen Danique dat ik stop met de training. Of het is pijn of het trauma is te groot. En dat steekt want ze waren zo goed bezig. Danique had geleerd om te longeren in balans. Romy liep dan prachtig nageeflijk. Je zag heel haar beweging zacht worden. Werken aan de hand idem! Romy liep prachtig nageeflijk. Hoe kan ze zo’n grote terugval krijgen?
Ik appte Danique dat ik echt dacht dat er pijn in het spel was maar gezien er foto’s waren gemaakt dat misschien niet zo was. Maar ook al kunnen we het niet vinden, wilt niet zeggen dat het er niet is. Vele paarden geven pas na hun dood hun geheim prijs op de autopsietafel.
Mijn telefoon maakt een geluid. Ik krijg een app binnen van Danique. ‘Ja maar er zijn nooit foto’s gemaakt’. Dat moment vergeet ik niet meer. Hoe dan? Danique had voor een vermogen aan specialisten ingeschakeld. Op allerlei vlakken. En niemand had bedacht laten we eens foto’s maken. Ik verzocht haar dringend toch foto’s te laten maken. Meten is weten niet waar?
Danique heeft foto’s laten maken bij een kliniek. Het blijkt dat de spinaaluitsteeksels lumbaal (achter het zadel) vernauwd zijn. Uiteraard zijn de spieren wel strak. Romy moet gelongeerd worden met touwtjes. Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar bij mij gaat het licht dan even uit. Hoe kun je in hemelsnaam in deze tijd, waarin alle informatie voor iedereen beschikbaar is, als dierenarts touwtjes adviseren? Als je als dressuurruiter het hoofd van het paard via je teugel naar beneden trekt omdat je dan denkt dat het er goed uit ziet tot daaraan toe. Als je dan in het verlengde daarvan denkt als ik zijn hoofd naar beneden trek tijdens het longeren klopt het ook is logisch. Maar als je als dierenarts dat adviseer heb ik moeite om diegene serieus te nemen. Zo ook als een osteopaat of fysio dat adviseert. Kennis van de biomechanica van het paard is niet zo moeilijk. Gelukkig is Danique net zo eigenwijs als ik en ze ik blijven longeren in balans (zonder hulpteugels) en werken aan de hand. Eerst die lange rugspieren sterk maken voordat ze erop gaat. Romy is geen enkele keer meer ontploft. Ze lessen nu om de week en we zijn zelfs bezig met oprichting, hoe gaaf is dat!
Vanochtend kwam ik bij een pony die was ingespoten in het si gewricht wegens artrose. Ook hier werd weer geadviseerd werd met touwtjes te longeren. Duidelijk is zichtbaar dat de pony zijn binnen achterbeen niet onder het zwaartepunt kan zettendoor de valse knik in de hoofd hals houding, afgedwongen door de touwtjes. Ik begin gewoon keer op keer met uitleggen hoe de biomechanica werkt. Het paardenlichaam wordt gedreven door een horizontale balans (de voorhand en de achterhand) en een verticale balans (de linker schouder en de rechter schouder). Een paard verdeeld het gewicht niet gelijkmatig in de verticale balans. Er zit meer gewicht op bijvoorbeeld de rechter schouder. Dat kan zo extreem zijn dat zelfs de hals boven het rechter voorbeen zit. Als je gewicht van de rechter schouder gaat overhevelen naar links tot het gewicht aan beide kanten gelijk is valt de hals naar beneden. De reactie van het lichaam op de gelijkmatige verdeling over de schouders is ontspanning. Dus een vallende hals. Ook in de extreme gevallen waarin zelfs de hals vast zit aan het rechter voorbeen zal ontspannen vallen als het meer naar links wordt geschoven. En dat is nageeflijkheid. Niet veel meer gewicht op rechts en de hals op rechts en dan het hoofd met een touwtje naar beneden forceren. Tenzij je kissing spines in de hand wilt werken. Dan moet je dat zeker doen.
0 reacties