Zoekend naar een parkeerplek rijd ik het erf op van een pensionstal waar ik nog niet eerder ben geweest. Voor een groot hek staan een paar auto’s en gelukkig is er nog één plekje vrij. Ik zie geen kleine deur en het grote hek is dicht, dus ik bel Diana – degene waarvoor ik hier ben.
Ze komt aangelopen en opent op afstand het hek. “Welkom,” zegt ze terwijl we handen schudden en samen over het erf lopen naar haar paard Shaggy. Hij staat keurig voor zijn stal te wachten. Een donkere ruin met zwarte manen. Niet groot, maar net genoeg om als paard door te gaan.
“Als ik hem wil afspoelen of wassen, moet hij op de poetsplaats staan,” vertelt Diana. “Dat is de enige plek waar water is. Poetsen en opzadelen doe ik meestal hier bij de stal.”
Terwijl ik Shaggy laat ruiken aan mijn hand en hem zachtjes over zijn hoofd aai, vraag ik:
“𝐖𝐚𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐭 𝐡𝐢𝐣 𝐝𝐚𝐧 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐩𝐨𝐞𝐭𝐬𝐩𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬?”
“Dan rent hij er meteen vandoor,” zegt ze. “Hij is niet te houden. Ik krijg niet eens de tijd om hem vast te zetten.”
“Oké,” zeg ik, “en hoe is hij in de trailer?”
Dat is immers ook een kleine ruimte waar een paard aan twee lijnen staat. Door ervaring weet ik: 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐝𝐨𝐨𝐫𝐯𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧. Maar dat is een verhaal voor een andere blog 
Diana vertelt dat de trailer juist géén probleem is. “Laten we maar eens naar de poetsplaats gaan,” stel ik voor. Diana stemt in, maakt Shaggy los en neemt hem mee.
𝐄𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐨𝐩 𝐡𝐨𝐨𝐢 𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐮𝐥𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧𝐝 𝐠𝐞𝐥𝐮𝐢𝐝
We lopen langs een rij stallen. Voor iedere stal ligt een grote hoop hooi. De paarden staan nog buiten.
Ik herken het meteen: een stal die ooit voor koeien was. Diana bevestigt dat haar vader inderdaad koeien had.
De poetsplaats blijkt in een andere stal te zijn.
“Mag ik eerst even kijken wat hij – en jij – doen?” leg ik uit. Ik wil het gedrag eerst observeren.
Bij de ingang van de stal stopt Shaggy. Het is donker binnen en het ruikt vreemd. De overgang van fel zonlicht naar schaduw maakt hem zenuwachtig.
Dan hoor ik het: een vreemd, laag gemurmel, gesmak… een zacht gebulder.
Als mijn ogen wennen aan het donker, zie ik ze: jonge 𝐬𝐭𝐢𝐞𝐫𝐞𝐧.
Links de poetsplaats, rechts kleine stiertjes die nieuwsgierig heen en weer rennen. Recht voor ons staan grotere stieren. Minder speels, meer oplettend.
Shaggy is gespannen. Maar door steeds opnieuw 𝐢𝐧 𝐞𝐧 𝐮𝐢𝐭 𝐝𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐥 𝐭𝐞 𝐥𝐨𝐩𝐞𝐧, bouwen we het rustig op.
Daarna even kort op de poetsplaats, dan weer eruit. En steeds iets langer blijven.
Tot mijn verbazing blijft hij zelfs even staan om naar de spelende stiertjes te kijken. De spanning zakt zichtbaar.
We staan uiteindelijk rustig op de poetsplaats.
Ik leg Diana uit dat ik klein begonnen ben, en het stap voor stap heb opgebouwd.
“Als hij even stil heeft gestaan, laat je hem als beloning weer weggaan. Bijvoorbeeld richting de stiertjes aan de rechterkant.”
Maar dan besluiten we één keer naar links te lopen, waar het donkerder is.
We stoppen abrupt. Voor ons staan vier grote stieren. En dan dat geluid weer: een laag, dreunend gebulder.
Ik voel aan het hekwerk of het stevig is. 𝐀𝐥𝐬𝐨𝐟 𝐢𝐤 𝐝𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐛.
Shaggy en ik draaien om en lopen kalm terug naar buiten.
𝐀𝐝𝐯𝐢𝐞𝐬 𝐧𝐚 𝐝𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐢𝐧𝐢𝐧𝐠
Door herhaling en kleine stapjes heb ik Shaggy geleerd dat deze plek – en zelfs het gebrul van de stieren – geen gevaar vormen.
Mijn advies aan Diana: blijf herhalen.
Laat hem kort op de poetsplaats staan, en ga dan weer een rondje naar rechts. 𝐃𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐞𝐥𝐨𝐧𝐢𝐧𝐠.
We lachen als we langs de enorme poort lopen. “Nu snap ik wel waarom die zo groot is!”
Diana kon na afloop rustig Shaggy’s staart wassen. En nee – ze is 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐥𝐢𝐧𝐤𝐬 𝐠𝐞𝐥𝐨𝐩𝐞𝐧
0 reacties